سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

263

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)

في العدد بني على الأقل ، و في العود على عدمه عملا بالأصل فيهما . شرح فارسى : مرحوم شارح مىفرماين : و همچنين اگر غير كبوتر را كوچ دهند در الحاق آن از نظر حكم به كبوتر دو احتمال است . ولى حق اين است كه بگوئيم : در مواردى كه نصّ و روايت ظاهرى بر آن قائم نشده بطور قطع حكم بعدم الحاق بايد نمود ، بنابراين اگر حيوان كوچ داده شده به محل خود بازگردد كفاره واجب نيست و در صورت عدم مراجعت در الحاقش به تلف ترديد و توقف بايد نمود زيرا حقيقت و هويّت اتلاف غير از كوچ دادن است پس حكم يكى از ايندو را بر ديگرى نميتوان اثبات كرد سپس روى مبنائى كه فرمود ( يعنى و حيث لا نص ظاهرا الخ ) فرعى را عنوان نموده و مىافزايد : اگر در عدد حيوان كوچ داده شده شك نمود چه در كبوتر و چه در غير آن حكم اين است كه قدر اقل كه يقينى است ملاحظه كرده و در زائد بر آن برائت جارى نمايد ، پس اگر شك بين 5 يا 6 فرد كبوتر نمود بنابر 5 گذاشته و براى هريك گوسفندى بدهد . و نيز اگر در بازگشت حيوان كوچ داده شده شك نمود بمقتضاى اصل عدم بازگشت بنا گذارد كه آن برنگشته و حكم آن را ملتزم شود . قوله : ففى الحاقه بالاتلاف : ضمير در [ الحاقه ] بمنفرى كه بازنگشته برمىگردد . قوله : نظر : يعنى ترديد و شك است . قوله : لاختلاف الحقيقتين : مقصود اتلاف و اذهاب و